آمیودارون|فرهنگ دارویی موثر در مداخلات گفتاردرمانی-کاردرمانی-گفتار توان گستر ماهدشت 09121623463

آمیودارون|فرهنگ دارویی موثر در مداخلات گفتاردرمانی-کاردرمانی-گفتار توان گستر ماهدشت 09121623463

 

طبقه بندی فارماکولوژیک آمیودارون: مشتق بنزوفوران

طبقه بندی درمانی: ضد آریتمی بطنی و فوق بطنی

طبقه بندی مصرف در بارداری: رده D

اشکال دارویی:

Tablet‌: ۲۰۰ mg

Injection‌: ۵۰ mg/ml , 3ml

موارد و مقدار مصرف:

الف) اختلالات ریتم بطنی و فوق بطنی ( تاکی کاردی فوق بطنی عود کننده، فلوتر و فیبریلاسیون دهلیزی‌، تاکیکاردی بطنی) کاردیومیوپاتی هایپر تروفیک، آنژین‌.

بزرگسالان‌: مقدار مصرف لودینگ mg/day1600-800 است که از راه خوراکی به مدت ۳ -۱ هفته مصرف می گردد تا اولین پاسخ درمانی به دست آید. سپس دوز دارو به ۸۰۰ – ۶۰۰ میلی گرم در روز، به مدت یک ماه، کاهش می یابد.

مقدار نگهدارنده mg/day 600-200 از راه خوراکی است. راه دیگر انفوزیون وریدی است که مقدار مصرف لودینگ آن mg/kg10-5 است و از طریق ورید مرکزی انفوزیون می‌شود. به دنبال آن‌، مقدار mg/kg/day10به مدت ۵ – ۳ روز انفوزیون می‌شود.

توجه‌: مصرف داخل وریدی آمیودارون در حال بررسی است.

کودکان‌: مقدار mg/kg/day15-10 یا m2/day  ۷۳/۱ /mg 800 – ۶۰۰ ز راه خوراکی به مدت ۱۰ روز یا تا حصول پاسخ درمانی تجویز می گردد. سپس مقدار mg/kg5 یا m2  ۷۳/۱ / mg 400 صرف می گردد مقدار مصرف نگهدارنده معمول mg/kg/day5/2یا m2/day 73/1 / mg 200 است.

ب) آریتمی‌های فوق بطنی

بزرگسالان‌: مقدار ۸۰۰ – ۶۰۰ میلی گرم از راه خوراکی به مدت ۱ تا ۴ هفته تا زمان کنترل تاکیکاردی ادامه می یابد. دوز نگهدارنده mg/day 400-100است.

تبدیل دارو از فرم تزریقی به خوراکی:

بزرگسالان‌: دوز شروع خوراکی بستگی به طول مدت انفوزیون وریدی دارد. در صورتی که انفوزیون mg720  ) mg5/0در دقیقه ( برای مدتی کمتر از یک هفته انفوزیون شده باشد. دوز خوراکی mg/day 1600-800 است. در صورتی که انفوزیون به مدت ۱ تا ۳ هفته ادامه داشته، دوز خوراکی mg/day800-600 می‌باشد و در مواردی که انفوزیون برای مدتی بیش از ۳ هفته ادامه پیدا کرده‌، دوز خوراکی mg/day 400 خواهد بود.

مکانیسم اثر:

اگر چه آمیودارون اختلاطی از اثرات ضد آریتمی گروه III و IC را داراست. ولی به طور کلی در گروه III قرار می گیرد. آمیودارون طول مد پتانسیل عمل را طولانی می‌کند ( مهار رپولاریزاسیون )‌، با مصرف طولانی مدت دارو‌، دوره تحریک ناپذیری مؤثر (ERP) در دهلیزها، بطنها، گروه دهلیزی – بطنی (AV)‌، سیستم هیس، پورکنژ و مسیرهای فرعی افزایش یافته و سرعت هدایت در دهلیزها، گره دهلیزی – بطنی (AV)، سیستم پورکنژ و بطنها آهسته شده و فعالیت خودکاری گروه سینوسی کاهش می یابد. همچنین آمیودارون به طور غیر رقابتی گیرنده‌های بتا – آدرنرژیک را مسدود می‌کند. از لحاظ بالینی به میزان بسیار کمی اثر اینوتروپیک منفی دارد با مصرف طولانی مدت این دارو ممکن است اثرات گشاد کننده عروق کرونر و عروق محیطی آن بروز کنند. اگر چه این دارو از مؤثرترین داروهای ضد آریتمی است، ولی مصرف درمانی آن به علت بروز عوارض جانبی شدید محدود است.

فارماکوکینتیک:

جذب: جذب آهسته و متغیری دارد. فراهمی زیستی آن حدود ۸۶ – ۲۲ درصد است‌. حداکثر غلظت پلاسمایی طی ۷-۳ ساعت بعد از مصرف خوراکی آن به دست می آید. با این وجود زمان شروع اثر ممکن است از ۳-۲ روز تا ۳-۲ ماه حتی با مصرف مقادیر سرشار به تأخیر افتد.

پخش: به طور گسترده در بدن انتشار می یابد، زیرا این دارو در بافتهای چربی و در اعضای بسیار پر خون ( مانند کبد، ریه‌ها و طحال ) تجمع پیدا می‌کند.

پیوند این دارو به پروتئین زیاد ( ۹۶ درصد ) است. غلظت درمانی آن دقیقا معلوم نیست ولی احتمالاً بین mcg/ml 5/2-1 است.

متابولیسم: به میزان زیادی در کبد متابولیزه شده و به یک متابولیت فعال ( دیتیل آمیودارون ) تبدیل می‌شود.

دفع: دفع آمیودارون عمدتاً کبدی و از طریق مجرای صفراوی ( گردش دوباره روده‌ای – کیدی ) است. از آ«جا که این دارو دفع کلیوی ندارد. بیماران مبتلا به اختلال کار کلیه نیازی به تغییر مقدار مصرف دارو ندارند. نیمه عمر دفع نهایی آمیودارون ۱۱۰ – ۲۵ روز ( طولانی ترین نیمه عمر دفع بین داروهای ضد آریتمی ) است. در اکثر بیماران نیمه عمر دارو بین ۵۰ – ۴۰ روز است.

موارد منع مصرف و احتیاط:

موارد منع مصرف: سابقه اختلال کار گره سینوسی و برادیکاردی که به سنکوپ یا بلوک درجه دوم یا سوم قلبی منجر شده است ( مگر آنکه بیمار دستگاه ضربان ساز داشته باشد ) ( اثرات شدیدی بر سیستم هدایت دهلیزی – بطنی دارد).

موارد احتیاط: نارسایی احتقانی قلب ( آمیودارون اثرات جانبی بالقوه همودینامیک دارد ) بیماریهای کبدی ( متابولیسم این دارو ممکن است کاهش یابد ) کاهش پتاسیم خون ( این دارو ممکن است بی اثر شود ).

تداخل دارویی:

مصرف همزمان با کینیدین، دیسوپیرامید، پیموزاید‌، داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای یا فنوتیازینها ممکن است موجب اثرات تجمعی شود که به طولانی شدن فاصله QT، و احتمالاً آریتمی بطنی نوع Torsade de pointes منجر می‌شود.

مصرف همزمان با وارفارین ممکن است موجب طولانی شدن زمان پروترومبین ناشی از جابه جایی دارو از محلهای پیوند به پروتئین شود. مصرف همزمان با دیگوکسین، کینیدین، فنی توئین، یا پروکائین آمید ممکن است به افزایش غلظتهای سرمی این داروها و تشدید اثرات آنها منجر شود.

-کینولونها می‌توانند باعث ایجاد آریتمی‌های تهدید کننده حیات شوند.

-بتابلوکرها و کلسیم بلوکرها می‌توانند منجر به افزایش خط برادیکاردی سینوسی و arrest سینوسی شوند. لازم است از مصرف همزمان آنها پرهیز شود.

-کلستیرامین منجر به افزایش دفع آمیودارون می‌شود.

– سایمتیدین سطح آمیودارون را بالا می برد و باید از مصرف همزمان این دارها اجتناب نمود.

-مهار کننده‌های پروتئاز ( مانند ریتوناویر ) باعث افزایش خطر سمیت آمیودارون می شوند.

اثر بر آزمایشهای تشخیصی:

آمیودارون نتایج آزمونهای عملکرد تیروئید را تغییر می دهد، که این امر به افزایش غلظت سرمی تیروکسین (T4) و کاهش غلظت تری یدوتیرونین (T3) منجر می‌شود ( با این وجود، در اکثر بیماران عملکرد تیروئید طی دوران درمان طبیعی می ماند.)

می‌تواند سطح AST,ALT‌، آلکالن فسفاتاز و GGT را بالا ببرد.

ممکن است PT و INR افزایش و RBC,WBC و پلاکت کاهش یابند.

عوارض جانبی:

اعصاب مرکزی‌: نشانه‌های اکستراپیرامیدال و نوروپاتی محیطی‌، سردرد، احساس ناخوشی، خستگی‌، بی حالی، آتاکسی‌.

قلبی – عروقی‌: برادیکاردی‌، کاهش فشار خون، آریتمی‌، ادم‌، بلوک قلبی‌.

پوست‌: حساسیت به نور خورشید، آبی مایل به خاکستری شدن رنگ پوست.

چشم‌: وجود رسوبات ریز در قرنیه چشم، اختلالات بینایی.

غدد مترشحه داخلی‌: کم کاری و پرکاری تیروئید.

دستگاه گوارش‌: تهوع‌، استفراغ، یبوست، دردهای شکمی‌.

کبد‌: تغییر غلظتهای آنزیمی کبد، اختلال کار کبد.

متابولیک‌: اختلالات الکترولیتی.

تنفسی‌: مسمومیت شدید ریوی ( پنومونی، آلوئولیت ) و با مصرف مقادیر زیاد، فیبروز ریوی‌.

سایر عوارض‌: ضعف عضلانی‌، اختلالات انعقادی، نوتروپنی، پان سیتوپنی‌.

توجه‌: در صورت بروز علائم یا نشانه‌های مسمومیت ریوی یا التهاب اپیدیدیم‌، باید مصرف دارو قطع گردد.

مسمومیت و درمان:

تظاهرات بالینی‌: برادی آریتمیها

درمان‌: می‌توان از آگونیستهای بتا – آدرنرژیک ( مانند ایزوپروترنول ) و یا دستگاه ضربان ساز، برای برقراری ضربان قلب استفاده کرد. برای درمان کاهش فشار خون می‌توان از داروهای اینوتروپیک مثبت ( مانند دوپامین یا دوبوتامین ) با داروهای تنگ کننده عروق ( مانند ابی نفرین با نورایی نفرین ) مصرف کرد. در صورت نیاز اقدامات کلی حمایتی باید انجام گیرد. آمیودارون به وسیله دیالیز از بدن خارج نمی شوند.

ملاحظات اختصاصی:

۱-این دارو در درمان اختلالات ریتمی مقاوم به داروهای دیگر مؤثر است با این وجود بروز عوارض جانبی زیاد، مصرف این دارو را محدود می‌کند.

۲- مقدار مصرف سرشار دارو باید به سه مقدار مساوی تقسیم گردد و برای به حداقل رساندن عدم تحمل گوارشی با غذا مصرف شود. مقدار نگهدارنده را می‌توان در روز یکباره مصرف کرد. ولی در صورت بروز عدم تحمل گوارشی دارو، می‌توان آن را دوباره در روز و همره با غذا مصرف نمود.

۳-فشار خون و ضربان و ریتم قلب از نظر بروز تغییرات قابل توجه باید به طور مرتب پیگیری شود.

۴- بیمار باید از نظر وجود رسوبات در قرنیه چشم، عملکرد تیروئید و کبد به طور مرتب ارزیابی شده و تحت آزمون قرارگیرد.

۵- علائم و نشانه‌های بروز نومونیت، مانند تنگی نفس بر اثر فعالیت، سرفه خشک و درد سینه ناشی از پلورزی‌، باید پیگیری شود. همچنین آزمایشهای عملکرد ریوی و رادیوگرافی قفسه سینه باید انجام شوند. ( مسمومیت ریوی باید مصرف دارو قطع و در صورت امکان با کورتیکواستروئیدها درمان انجام شود.

۶- برای اجتناب از مسمومیت، مقدار دیگوکسین‌، کینیدین‌، فنی توئین و پروکائین امید طی درمان با این دارو کاهش یابد.

۷- عوارض جانبی با مصرف مقادیر زیاد دارو آشکارتر می شوند، ولی معمولاً حدود چهار ماه بعد از قطع مصرف دارو بهبود می‌یابند.

نکات قابل توصیه به بیمار:

۱)برای پیشگیری از بروز حساسیت به آفتاب، که ممکن است به آفتاب سوختگی و بروز تاول منجر شود، از کرمهای محافظ پوست در مقابل آفتاب استفاده کنید.

۲)اگر چه رسوبات ریز معمولاً ۴ -۱ ماه بعد از شروع درمان در قرنیه چشم به وجود می آیند. ولی فقط ۳ -۲ درصد بیماران دچار اختلالات بینایی می شوند.

برای به حداقل رساندن این عارضه‌، از محلول چشمی متیل سلول به طور مکرر در چشم خود بچکانید.

مصرف در سالمندان: آمیودارون در سالخوردگان باید با احتیاط مصرف شود زیرا این بیماران ممکن است دچار آتاکسی شوند.

مصرف در کودکان: در کودکانی که آمیودارون را همزمان با دیگوکسین مصرف می کنند. ممکن است اثرات تداخل دارویی به طور حاد بروز کند. در کودکان ممکن است زمان شروع اثر دارو سریعتر و طول مدت اثر کوتاهتر از بزرگسالان باشد.

مصرف در شیردهی: آمیودارون در شیر مادر ترشح می‌شود و نباید در زنانی که به کودکان خود شیر می دهند مصرف گردد.

مصرف در بارداری: احتمال سمیت در جنین وجوددارد. از استفاده دارو در بارداری پرهیز شود.

Related posts